१३ औ दक्षिण एसियाली खेलकुद पछि हालसम्म सुटिङ खेलको प्रशिक्षण नै हुने गरेको छैन । सातदोबाटोको सुटिङ रेन्जमा एक जना मात्र खेलाडीको प्रशिक्षण जारी छ ।

मोफसलमा त यसको गतिबिधी शुन्यप्राय नै छ । सुटिङको समस्या यत्तिमा छैन ।

दर्जनौँ समस्याका माझ सुटिङ सङ्घ अल्झिरहेको छ ।

नाम नबताउने सर्तमा एक खेलाडी भन्छन, ‘सङ्घ एकलौटी कब्जा गर्ने उद्देश्यले जिल्ला सुटिङ संघले विधान माग गर्दा समेत दिने गरेको छैन ।’
वार्षिक कार्यतालीका समेत नभएकाले प्रतियोगिता अस्तव्यस्त हुने गरेको छ । नवौँ राष्ट्रिय खेलकुदमा समेत हतियार अभावको बिच प्रतियोगिता सम्पन्न भएको थियो । महत्त्वपूर्ण प्रतियोगितामा समेत योग्यताको कुनै आधार छैन ।

‘सुटिङ जस्तो जिम्मेवार खेलमा समेत योग्यता नपुगेको व्यक्ति सहभागी हुने भएकाले दुर्घटनाको जोखिम समेत बढेको देखिन्छ’ । नवौँ राष्ट्रिय खेलकुदको सन्दर्भमा क्याम्पको भत्ता र छनोट समयको भत्तामा पनि आशङ्का रहेको अर्का खेलाडी बताउँछन ।

नेपाली सुटिङले ओलम्पिक खेलकुद भन्दा बाहेक सुटिङका प्रतियोगितामा विरलै सहभागिता जनाउने गरेको छ ।

सघ नेतृत्वले खेलाडीको बारे कुनै चासो नदिएको गुनासो छ । खेलाडीको बिचमा समेत भेदभाव भएको बाग्मती प्रदेशका केही खेलाडीले गुनासो गरेका छन । जिल्ला सङ्घमा समेत आफ्ना निकट व्यक्ति मात्र छानेर राख्ने गरेको आरोप धेरै खेलाडीको छ ।

बिगत ९ बर्षदेखी अध्यक्ष भएका पुष्पदास श्रेष्ठ फेरी पनी नेतृत्व हत्याउने दाउमा देखिएका छन । एउटा प्रदेशमा कम्तिमा ५ जिल्ला गठन हुनुपर्नेमा नियम बिपरीत प्रदेश कमिटी गठन भइरहेको छ ।

सङ्घका महासचिव त्रिलोचन श्रेष्ठले नवौँ राष्ट्रिय खेलकुदको समयमा सङ्घमा असन्तुष्टि रहेको भन्दै राजीनामा दिएको पनी महिनौ भैसक्यो तर त्यस राजीनामाको बारे समेत कुनै टुङ्गो लागेको छैन । कत्तिसम्म भने वैदेशिक प्रतियोगितामा सहभागिताका लागि पारदर्शी शैली अपनाइएको छैन । साथै छनोटको आधार समेत तय छैन ।

सङ्घ नेतृत्वले गरेको यो मनोमानीका कारण धेरै खेलाडी आजित बनेका छन । नयाँ सुटिङ रेन्ज तयार भएको एक वर्ष भन्दा बढी समय भए पनि यसको हिसाब सार्वजनिक भएको छैन भने प्रशिक्षण पनि भएको छैन ।